01-08-06

Vlindervleugels

Als je me ooit zou vragen welke bewegingen ik ervaar als heel erg aangenaam, dan zal ik je zeggen : "telkens wanneer je zigzaggend vlindervleugels op mijn rug tekent zodat die licht wordt en opgeheven wordt uit de zwaartekrachten die alles naar beneden trekken". Op die momenten voel ik me glad glijden op een laagje lucht, slechts bestuurd door jouw handen. Dat vind ik buitengewoon zalig !

00:27 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-07-06

Ooit mogen treden

Ooit mogen treden

Ooit mogen treden
daar waar ik in een gebaar
naar de overkant vaar,
zonder verleden.

In een smeltpunt dat glijdt
uit de lijst naast zichzelf
omhoog voorbij het gewelf,
ergens ver weg in de tijd.

Zacht en dan zwijgen van kracht
met woorden die stralen van lied,
zo dicht dat ik in tranen geniet.

Raakbaar zo spraakzame nacht
in zinnen die woordenloos zingen
en diep in mijn vlees binnendringen.

Peter

00:54 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-07-06

Contact levels

Die allereerste seconde, soms is die heel neutraal, soms vonkend, soms verrassend, soms onvoorspelbaar, soms herkenbaar, soms vreemd ... maar meestal wel een erg goede vooruitblik op wat komen gaat. Gekleed in een titanium maliënkolder hoorde ik achter mijn rug de vraag wie de volgende was; vermoedelijk heeft een aanwijzende vinger naar mijn rug gewezen. Ik mocht meekomen, dankuwel.

Verend droegen de zolen van mijn sportschoenen me naar buiten. De parking was leeg, het asfalt zacht. Zomers zou de avond moeten geweest zijn, het was er net iets te fris voor, maar er hing iets in de lucht.

Een contactlevel dat onbekend was. In een machteloze en ontvangende houding; dat zou nadien vrij direct gesitueerd worden als een "substituut", een tijdelijk toelaten van iets. Correct, herkenbaar, het klinkt allemaal vrij juist.

Het hoeft niet altijd verklaarbaar te zijn, het heeft heel vaak te maken met openstaan voor; op de terugweg waren er even enkele momenten waarop een minimale aanzet zou kunnen herkend worden van prikkelingen die eventueel in een verder doorgezet stadium de zo weldoende huilbui zouden kunnen tot gevolg gehad hebben. Huilen is zo gezond voor het hart.

Het lichaam beschermt het hart door een harnas te vormen. Keiharde spieren, alles gespannen. Als het hart pijn heeft, dan moet het beschermd worden. Gelukkig hebben we zo'n lichaam. Daar werd ik wel even stil van. Weer zo correct, herkenbaar en juist klinkend.

De Japanse Goldfinger, een koperen schijf met rechtopstaande vinger, werd diep in mijn rug gedrukt; of het pijn deed, is moeilijk te omschrijven, het was mijn eigen spanning die werd aangeraakt; misschien is een vervolgreeks op deze avond wel heilzaam, een substituut, een toelaten van contact op een level dat ongekend was, in een ontvangende en weerloze houding.

Deze avond krijgt een stervermelding in mijn dagboek.

18:28 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-10-05

Langs een waterkant

Hoe verstandig was het vanuit het standpunt van het hart om in het licht van de halve maan arm in arm te gaan wandelen langs de oevers van het water dat van jou naar mij stroomt, al eeuwen ?
 
Hoe spijtig zou het geweest zijn om een kans te laten verloren gaan om even helemaal vrijmoedig het hart te laten spreken en daardoor opgelucht en opgefleurd weer terug te kunnen keren naar wat zo onvolmaakt overkomt zonder jouw gestalte erin aanwezig ?
 
Hoe eerlijk is het om wat zwak is in ons niet te willen wegmoffelen achter de mooie gezichten van theatraal gedoe maar het te durven delen in de raakbare wederzijdsheid van samenvloeiende harten ?
 
Zelfs indien ik alle zintuigen kon uitschakelen, dan nog zou er van jou een gigantisch beeld in mijn ziel geprojecteerd blijven. Maar ik weet dat ik bij jou mag toegeven aan mijn zinnelijkheid; alles aan mijn lijf, alles erin en er rond neemt mij in een wervelende dans mee naar die zalige velden waar intensiteit de bodem is die alles draagt en waar kleuren en geuren de vertaling zijn van ingekapselde herinneringen die niet meer los te koppelen zijn van het ritme van de ademhaling.
 
Wanneer jij verschijnt in mijn gezichtsveld, dan is er iets dat even op mijn spieren werkt als een korte verlamming. Wanneer jij naderbij komt en ik ergens tussen je haren en je hals weer je body lotion ontdek, dan begin ik letterlijk fysiek te smelten hier en daar. Wanneer ik jou spontaan omarm in die zo vaak gedroomde en gewilde knuffel, dan herontdek ik de betekenis van "met twee voeten op de grond staan", want op dat moment ben ik het grondcontact kwijt. Wanneer jouw vingers zich vinden in mijn hand en ook andersom, dan vallen mijn ogen halfdicht omdat ik op dat gegeven moment ten volle mag beseffen dat genieten toegestaan is.
 
Er is dat samengebalde verlangen, dat wekenlange uitzien naar een onbepaald moment, die ontelbare herhalingen van dat verhoopte moment, ooit eens, misschien ooit nog eens een zoen ...
 
En dan is dat zoenmoment daar, onwetend even of dit op de grens tussen daad en droom toch werkelijkheid is mogen worden. Ja toch, jij bent het, ingehouden vurig warme lippen, een mond vol verlangen, een aanzet naar een extase die zich uitnodigend voor ons uitspreidt.
 
Elk moment zonder jou, het is zo spijtig, zo verloren in de tijd. Ik kan slechts dromen van een volgende onbepaald moment waarop jij weer verschijnt in mijn gezichtsveld.



23:58 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-05

Het verlangen

Daar waar aardse en hemelse krachten elkaar raken, snijdt de horizon door het vlak van tijd en ruimte. Afstanden krullen zich rond elkaar tot een nulpunt in een lange tunnel met licht aan het einde, imaginair. De tocht in potdove stilte is lang en ondraaglijk eenzaam. Het is geen vechten meer tegen een energieloze uitputting maar een slepend uitdoven dat niet wil eindigen.
 
Al is de wil van staal, "het verlangen" laat zich niet beheersen. Het duikt op wanneer de ademhaling tot rust is gekomen en alle parameters wijzen op een stilstaand oppervlak aan de bovenkant van het water. Maar het monster dat ergens in de oergronden grommend in zichzelf lag te wachten, zal hoe dan ook uitbreken. Er is geen ontkomen aan. Tenzij ontsnappen aan tijd en ruimte en eeuwig in de tunnels blijven rondzwerven.
 
"Het verlangen" kan maar beter niet meer genegeerd worden. Maar dan moet het een plaats toegewezen krijgen. Ik kan dan mijn ogen niet meer afwenden en ik weet dat ik in mijn stalen verdediging een gat heb dat ik niet gedicht krijg.
 
Wie ook of waar ook, zoen me en ik ben verloren.

03:00 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-02-05

Muziekmomenten

Ik voel me als een rijke nomade in de woestijn, in een luxueuze tent; een ervaring die sporen begint te vertonen van iets wat dieper ligt, de ontroerende ontdekking van de aanraking aan dat broze membraan dat rond een breekbaarheid gespannen was; een beweging die rimpelend over water iets aanstoot dat op een natuurlijke manier verder gedijt, een groeien in licht en warmte en daardoor kiemkracht ervaren als een verborgen bron van waaruit leven begint te stromen langs onbetreden paden en heuvels.

Het is een fris gevoel dat bovenop een latente traagheid stroomt. Uiteindelijk blijft het moeilijk om het te verwoorden maar het blijkt onstuitbaar te zijn, ik kan er niet over zwijgen, omdat het spontaan naar buiten welt en omdat het aan mijn huid is gaan kleven als een laag die me bescherming geeft en die me tegelijkertijd een grote ontvankelijkheid schenkt voor al wat mooi is, als we er maar voor open staan. Een onderdrukt gevoel van relativiteit krijgt ruimte nu en kan zich in alle richtingen bewegen. De toegang tot deze nieuwe wereld is smal maar het uitzicht achter de doorgang is zo wijds en vredig dat ik smeltend verlang naar de zonsondergang waarbij ik me gedragen voel door een groter geheel dat de beperktheden van korte flitsen ver overstijgt.

Bijna zou ik geneigd zijn te erkennen dat het idee alleen al te weten dat ik mag binnentreden in een nieuwe ruimte, voldoende is om mijn dagen met lichte tred verder te zetten. Tegelijkertijd beseffend dat dit idee langzaam zou verdrogen indien het puur idee zou blijven. Wetend echter dat in de ontmoeting een onderlaag in beweging komt die in het moment van een wederzijdse blik, in de aanraking van vingers, in de taal van de huid, in het woordenloos samenzijn, in het zingen op dezelfde golflengte een verruiming en een concretisering doet ontstaan van de gedachten die gedurende zoveel dagen uitkijken naar die momenten.

 


00:39 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-01-05

Te late Lente

Daar stap je niet binnen, daar is het een schrijden over dikke tapijten, begeleid door een man in zwart pak, die de stoel even diskreet voor je verschuift zodat je elegant kan gaan neerzitten, neen niet neerzitten, je behoort je daar neer te vleien. Onder een tafel met een dubbele laag aangekleed, vers gestreken en gesteven, als een kazuivel omwikkeld, vlekkeloos glanzend. Het kristal fonkelt, het zilver glinstert. De gesprekken zinken weg in een diskretie die dempend verdwijnt in het niets.
 
Hier alleen moeten zitten, met een lege stoel in mijn aangezicht gebrand, het is als onbedwingbare tandpijn rond een absces die zich als een vuurbal heeft genesteld tussen de onderkant van een rottende tand en het brandend tandvlees. De meest verfijnde gerechten op een bedje van kraakverse exotische groenten, smaken me niet. Geruisloos schuiven ze aan mij voorbij, de schilderijtjes die door bijna onzichtbare handen voor mijn neus worden geschoven.
 
Slechts in een ver geheugen heb ik een beeld gemaakt van je parfum dat ik nog niet ken. Je fijne vingers met oosterse ringen glijden weg uit mijn gezichtsveld zonder je dat ik je ooit heb aangeraakt. Je woorden waren zo raak, je beeld zo volmaakt geconstrueerd dat je niet kon bestaan. De lente laat te lang op zich wachten. In de donkerste dagen zal ik onzichtbaar weer verdwijnen, voorgoed met jou in mijn herinneringen.

00:19 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-01-05

Stilte

Het is lang stil geweest. Het is donker geweest.
 
Wie blijft zitten, zal het licht niet aanschouwen, dus kruipen, vallen, stikken en weer opstaan, verder naar het punt waar de hoop ergens aan het einde van de tunnel iets nieuws laat vermoeden.
 
Een nieuw land waarin de tijd ruimte krijgt, een ruimte waarin de beklemming van betonnen kanaalmuren verdwenen zijn, een zee van mogelijkheden om eindelijk te laten samensmelten, die twee kleurrijke energieën die al voor hun ontstaan voorbestemd waren om ooit tot één grote kosmos samen te vloeien in één enkele dynamicalijn.
 
De enige dimensie die tot deze Open Ruimte kan leiden, is de tijd, hoe onoverzichtelijk lang en eindeloos ver over de horizon het eindpunt ook mag lijken, slechts in het volgen van de tunnel die de tijd nu nog rond de weg heeft geweven, zal bereikbaar worden wat in de natuurlijke gemeenschappelijkheid en de raakbare wederzijdsheid reeds duidelijk was geworden.
 
De nacht is echter broos en breekbaar, de tijd lang en donker, de tocht ver en uitzichtloos. Het kruipen, vallen, stikken en weer opstaan, verder naar het punt waar de hoop ergens aan het einde van de tunnel iets nieuws laat vermoeden, wordt zinloos als de hoop de drijfveer niet meer kan zijn, dan mag de tijd alle leven in de tunnel verstikken.

 

 

01:45 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-09-04

Echo in de verte

Ergens ver weg klinkt nog de echo ... een aanbod dat ik met één woord kon aannemen en de ondraaglijke zachtheid van een lichte hand zou de dageraad in een warme gaas gewikkeld hebben. En toch, leren we niet van het verleden ?
 
De nazomer lonkte te verleidelijk, bovenop het muurtje aan de waterkant, in tegenlicht, wapperend tot ver boven de knie. De zachte olie stond klaar, het donzige deken gespreid en de nacht zou zwoel en warm blijven. Wie kan op zo'n moment de uitgestoken hand weigeren ?
 
Soms lijkt de zoetheid van het nu zo sterk dat we de echo van het verleden zouden vergeten; de korte roes, die morgenvroeg weer wegzinkt in het grijs van een gewicht dat weer dagen en weken blijft wegen.
 
"Missing is better than loving", een vreemde echo uit het nu.
 
Welke weg is de juiste ?
 
 

22:53 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-09-04

Een beetje meer

Het lijkt wel lente ! Ergens in de verte herken ik het gevoel van de maand maart, een vibratie van lentekriebels vloeit ergens door mijn lijf zonder dat ik het onder controle krijg. Licht zwoele gedachten fleuren deze nazomer op en de zin om "een stapje in de wereld te zetten" is lichtelijk ontembaar. Mijn vingers kriebelen en het straatbeeld wordt deze dagen eveneens in deze zin gekleurd. In zomerse gebruinde tinten wordt een uitnodiging gestuurd die niet onopgemerkt hoeft voorbij te gaan. Stiekem moet ik bekennen dat ik tot die klasse behoor die niet echt valt voor de beenderige anorexia modellen op reklamepanelen. Het mag een beetje meer zijn en het is telkens weer met heimelijke vreugdekreetjes dat ik ingehouden "my goodness" prevel wanneer blijkt dat er vandaag veel minder scrupules bestaan om wat een beetje ronder is, ook te etaleren.
 
Vanavond misschien nog even een avondwandelingetje maken langs de mooiste hoekjes van mijn geliefde stad en ergens op een strategisch plekje een glaasje witte wijn gaan drinken ? Yes !

20:32 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-09-04

Sensueel zintuigelijk

Elke seconde duurt even lang maar de intensiteit varieert in de loop van de tijd. Vanavond haal ik even adem na een hectische week. Daar hoort een goede fles wijn bij, enkele kaarsjes en degelijke sfeermuziek waarvan het volume zelfs op dit uur even mag bijgedraaid worden.
 
Een kat in de hoek drijven en dan gaan dreigen, dat is om klauwen vragen. Want dan kunnen er ineens wel uitwegen gevonden worden die buiten alle verbeeldingsgrenzen lagen; met als gevolg dat het leven van elke dag er ineens heel anders gaat uitzien; het zal er niet rustiger op worden, maar het is een intensiteit die doordringt tot het bot van het been en laat voelen dat het mogelijk is in één leven de tijd dubbel zo intens te beleven.
 
De fles wijn verrast me op een sensuele wijze, een Vacqueras van 2000.
 
in de neus een mengeling van vers geboend hout ergens in een renaissance kasteel, met vooral veel bleke parket en veel licht; maar ook het beest in deze wijn laat zich reeds in de neus opmerken, veeleer als een veulen dat nog naar de moeder ruikt, jong en vol uitbarstende energie; en daarna een specie van zwarte bessen konfituur uitdovend op het vuur na uren koken, een cassissoepje met vleugjes net nat geregend loofhout dat reeds begint te drogen met de zon die weer verschijnt, aarde en varens en vers gesneden grof brood.
 
en dan, eerst stilte in de mond, het weke ontwaken van een spectrum, steeds rijker en gloeiender, complexer en voller; de stevige, mooi versmolten stevige tannines vormen de ruggengraat van een spel dat als een danstoneel permanent van decor verandert, eerst de zwarte bessen, dan de cassis, in boogvorm gespannen boven fijne zuren die discreet in de verte blijven en alle kansen geven aan de moelleux die zich rijkelijk laat glijden van links naar rechts zonder ook maar één moment te zwaar te worden; retronasaal eindigt het feest in een alcoholtoets die warm het hout met zich meevoert in een afdronk die blijft duren en duren ...
 
Even voel ik hoe mijn handen intussen warm aanvoelen en verwijzen naar één van de wentelende rode draden die doorheen de voorbije weken geweven zijn. Het is trouwens opvallend hoeveel spinnen en webben er dit jaar in de bossen te zien zijn; wie zich nu in de nachtelijke uren waagt aan een tochtje door het bos, zal omwikkeld worden door het spinrag van kruisspinnen die ijverig alle doorgangen dichtgeweven hebben.
 
Als een mummie omwonden in een woud dat dichtgroeit van onzichtbare draden die de adem afsnijden ... dat is de keerzijde van een dubbele intensiteit, maar het glas wijn van vanavond kon me even opheffen tot ver boven het kruipende gedierte. Morgen zal de dag weer te kort zijn, maar als ik af en toe eens kan opstijgen in het sensueel zintuigelijke, dan wil ik er voor gaan, seconde na seconde.

01:00 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-08-04

Wazig warm

Dwarrelen in rookdruppeltjes
langs de winderige ruis
van een verleden nooit thuis
en toch dromen, blijvend zachtjes.
 
Wat wazig warm waren we
in het sluimerende duister
en je zucht terwijl ik fluister
langs je dijen, neem me.
 
Zo heb ik leren zwijgen,
ademloos drinkend van jouw beeld
dat ik niet meer scherp kan krijgen.
 
Je naakte stem kleeft nog aan mijn huid;
klam nu van de lege nacht, vergeeld,
glijd ik moeizaam onderuit.

02:11 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-08-04

Asymetrie

De muziek vult de leegte vanavond terwijl de concentratie hoge toppen scheert; het glas wijn (een Corbières) valt beter mee dan verwacht, nochtans uit een fles met schroefdop, een nieuwe trend die meer navolging zou mogen krijgen. Het is wat tegenstrijdig, maar vanavond vind ik het best aardig om eens zonder pottenkijkers mijn zin te kunnen doen. Het is al na middernacht.
 
Het gesprek van gisteren blijft nagonzen. Gutsende regen verplichtte ons een gezellige bistro binnen te vluchten; het exotisch lenteslaatje was er voortreffelijk. Met een glaasje witte wijn van het huis en met een groot perspectief van tijd vervaagde de ruimte rondom ons; ik heb niemand anders gehoord of gezien; enkel mijn gesprekspartner die met aantrekkelijke energie deze keer bij het onderwerp bleef en die samen met mij eens grondig kon doorbomen, tot het bot.
 
Over controle en loslaten, vasthouden en asymetrie in relaties; met onthullende voorbeelden uit het verleden. Over het versmachtende van jaloezie en de zwaarte van de rugzak die het verleden op iemands rug kan laden. "Voor mezelf kan ik best wel wat grenzen verleggen, maar voor mijn partner zou ik dezelfde grenzen niet kunnen accepteren ..." zo'n uitspraak, dat is natuurlijk het vuur aan de lont steken!
 
Moet een relatie symmetrisch zijn ? Of kan enige asymetrie aanvaard worden ? Het antwoord is niet eenduidig. In een relatie zijn twee individuen betrokken, dus twee tempramenten en twee karakters ... het aanvoelen van grenzen zal daardoor ook wel verschillend zijn. Maar betekent dit ook dat de ene partner ruimer moet zijn in zijn of haar "verdraagzaamheid" terwijl hij of zij zelf in een beknopter kader wordt gedrukt ? Pas wanneer we probeerden om dat met concrete voorbeelden vorm te geven, werd het duidelijk dat hier andere mechanismen naar boven komen. "Contole", daar lijkt het rond te draaien. Wat men zelf onderneemt, valt binnen het controleerbare, maar wat de parnter uitspookt, valt in het ongrijpbare gebied van paniek en nefaste scenario's.
 
Kunnen loslaten en empatisch naar elkaar kijken om tijdig signalen op te vangen ... het is niet echt een antwoord maar het is waarschijnlijk wel een sleutel om diepte en vrede te vinden in een relatie. Maar het laatste woord is hierover niet gezegd. Is er wel een laatste woord ? Of blijft het uiteindelijk toch een mysterie waarin vertrouwen en geloof in elkaar al de rest kan overbruggen ?
 
Het blijft een ontoetsbaar aftasten.
 

00:42 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-04

Het vijfde element

Als het water troosteloos tot stilstand komt en in zichzelf terugkeert,
verwelkt en droefgeestig verder drijft op een vastgeslibte onderlaag ...
Als de aarde kaal en woest de graankorrel verbant
en ruig en rotsig onherbergzaam is geworden ...
Als de lucht verdunt en het ademen verschraalt tot reutelen,
de borstkas ingedrukt, met droge tong en dichtgeknepen ogen ...
Als het vuur na 't smeulen zwijgt en 't laatste sliertje rook verdwijnt
tussen de droge takken van hoge, dode bomen ...
Dan trekt de tijd een streep door al wat was en komen zal,
dan daalt het licht en wacht de kosmos op de oereindknal
die als een witte ruis tot scheppingserwt weer implodeert.
 
Met een zachte bries en rimpels op het water,
werd de aarde warmer
en in mijn vingertoppen tintelingen;
opgetild onzichtbaar in een ademende ochtend
gloeide vurig weer de warme huid.
 
 

23:59 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-04

De verbinding

Ze bestaat, de verbinding. Vanavond nog een sms van haar gekregen. Zacht van uitstraling is ze, met donkere ogen achter een brilletje dat haar wel staat. Lang donker haar, vooral 's avonds draagt ze het los; of ten minste als ik bij haar op bezoek ga. Dan zitten we naast elkaar in een zetel voor drie. Met zicht op een boekenkast en een geïmproviseerd tafeltje om ons glas wijn op te zetten. Eenvoudig is ze, op het eerste zicht althans. Complex, boeiend, fascinerend blijkt ze te zijn voor wie haar wat langer kent.
 
We vallen elkaar nooit in de rede. Rust straalt ze uit. Als mij iets hoog zit, dan kan ik naar haar, dan kan ik me even laten gaan, in een stortvloed van woorden, niet zo vloeiend zoals ik normaal praat, maar vaak wat verward, omdat het mag bij haar. Ook zij kan haar zorgen met mij delen, haar verrassingen in het leven.
 
Knap is ze, reeds op het eerste zicht, maar nog veel meer na een tijdje. Tot elf uur 's avonds of uitzonderlijk tot middernacht blijf ik. Dan keer ik terug. Na een korte, intense, warme en welgemeende knuffel. Altijd wel weer een beetje rustig geworden, gevoed, nieuwe energie, toch voor een tijdje.
 
De verbinding is er. Puur en krachtig. Maar op een andere manier als tussen haar en haar levensvriend.
 
 
 
 

00:16 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

31-07-04

Volle Maan

Volle Maan vanavond ... het zal wel meewarig klinken, maar de nachten zijn zwaarder met een maan die als volle cirkel boven de horizon stijgt wanneer de zon is verdwenen; onwillekeurig en zonder het te beseffen zijn het telkens weer momenten waarin de loomheid, met een gevoel van tranen die niet willen komen, sterker is dan op andere dagen. Waarschijnlijk is er niemand die dit ooit heeft opgemerkt, ik hou het met beide handen vast zodat het geen kans krijgt om door te breken.
 
De zin om weg te vluchten en mezelf achter te laten is deze dagen sterker dan mijn rationele vermogens om dit te kaderen; en uiteindelijk is zo'n vlucht zinloos want niemand kan zichzelf achterlaten; zelfs in de leegste woestijn is er steeds weer de confrontatie met het eigen-ik. Niet de mooiste, niet diegene die als een voorgevel aan de buitenkant statig en sterk de indruk geeft van een goed gefundeerd bouwwerk. Maar de pure, naakte man, ontdaan van zijn kleren, starend in de spiegel van het oneindige landschap en brandend in de zon.
 
Het zal ook deze keer wel verglijden; zoals de maan; zoals de seizoenen; zoals de jaren en eeuwen. Met een kei in mijn keel en uitgestoken handen sluit ik mijn ogen en zoek naar losse draden die verwijzen naar restanten van mijn dromen ... ik voel slechts het sporadisch spinrag kriskras langs mijn gezicht.

23:09 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-07-04

Voorlopige onafwendbaarheid

Een weekje zonder de permanente zekerheid van het kabeltje waarmee de wereld mijn woonkamer kan binnenvloeien, in de rust van groene bossen en diepe rivieren in het dal; voldoende tijd om nu eens niet met de neus op de jachtige feiten te zitten staren, maar even afstand te nemen en onthaasten zodat de dauwdruppels in het web in de vroege ochtenduren heel zachtjes als kristallen klokjes mogen klinken, terwijl de rest van de wereld nog slaapt.
 
Hoe ik ook zoek naar de rode draad in de losse krabbeltjes die ik gedurende de voorbije week heb genoteerd, het blijft een onsamenhangend geheel. Enkel het voortschrijden van de tijd blijft over, soms krakend langzaam, vooral in de lege avonduren. En toch zijn er de grote dromen, "verbinding" bijvoorbeeld, intimalia, vingertoppen, warmte, oog in oog, verwondering, energetische ontladingen met wolzachte rust nadien.
 
Maar dan is er elke morgen weer dat zware ontwaken, nog moe van de voorbije nacht; grijze sleepschaduwen als een sluier over de wakkere wereld. Is het blijven hopen tegen beter weten in of zal het toeval, dat zich in de tussenlaag wringt tussen droom en werkelijkheid, toch nog voor een golvende verrassing zorgen ? Zal serendipiteit in de werkelijkheid van elke dag een omslag vinden die de kurk uit de fles draait en de wijn volrijp weer in het glas laat golven, rijk aan donkerrood geconcentreerd fruit en kreupelhout ?
 
Ik omarm maar weer eens de nacht als mijn liefste vijand, bondgenoot in voorlopige onafwendbaarheid.

01:48 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-07-04

vakantie

tot zaterdag 23 juli ... een weekje weg ...
 
maar ik neem wel een notaboekje mee, als er even inspiratie is ...

17:40 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Herkenbaarheid

De Graves Supérieur streelde op het einde de onhoudbaarheid. Ik moest vertrekken. Haar hele uitstraling, haar woorden, haar gebaren, haar figuur, alles aan haar was als zoete witte wijn die als honig met een grandeur haar intrede maakt en het onverwachte ineens weer boven haalt. Nog zo'n avond en ik zou ver boven mijn limiet moeten uitstijgen om me niet gewonnen te geven aan zoveel charme en energie, zoveel temperament en kleur.
 
Er was een herkenbaarheid, een overbrugging van enkele duizenden kilometers, een gemeenschappelijke taal. Er zijn nog zeldzaamheden die onverwacht toch nog de krachten kunnen aanwakkeren die gecremeerd leken in een zomer verdrinkend in wolken en regenbuien.
 
In datzelfde etmaal, enkele uren voordien, werd ik suffig plots klaar wakker. Een onorthodox voorstel, dat al een tijdje vanuit een aantal wisselvallige hoeken van gedaante was veranderd, kreeg nu ineens concreet een definitieve richting. Hoewel er nog wel rekening moet gehouden worden met eventuele wijzigingen in de slingerende stemmingen, lijkt het er nu toch op dat er enkele dagen zijn vastgelegd die niets aan de verbeelding overlaten.
 
Uiteindelijk blijven de vragen. Zijn dit nu de opties die de toekomst gaan bepalen ? Moeten er wel opties genomen worden ? Of mag elke dag opnieuw genoeg hebben aan de intensiteit die ineens verrassend ver boven het gemiddelde kan uitstijgen ? Om dan 's anderendaags weer weg te zakken in de grijze modder van slepende sleur en dove muren ?
 
Het bed zal ook vanavond nog wel veel te ruim zijn, maar de slaap mag me omarmen met alle dromen die vandaag weer eens even werden aangeraakt.


01:32 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-07-04

Adem aan adem

Indien mijn klavier het controlecentrum was van het superprogramma dat de werkelijkheid kon sturen, dan zou ik vanavond enkele onbeduidende wijzingen in het wereldbeeld willen aanbrengen. Onbelangrijk voor het voortschrijden van de wereldgeschiedenis, maar een bijna onafwendbare noodzakelijkheid voor een uiterlijk redelijk functionerend individu. Vanavond zou ik ergens willen gaan slapen terwijl het buiten nog licht is, met de rolluiken half dicht, het nachtlampje aan, een kaarsje op de comodekast en een glaasje zoete witte wijn bij de hand; het kussen halfrecht tegen de achtersponde van het bed en het dekbed losjes over de benen; een knuffelavond in pyama, wat pianomuziek van Mozart op de achtergrond, met veel tijd om uren te vertellen, over de kleine en grote dingen, over onbenulligheden en diepe, massieve onderstromen.
 
Als buiten het schemerlicht de dag ongemerkt laat verglijden in de nacht en het natuurlijke geeuwen de gesprekken begint te dempen, dan zouden we het dekbed wat hoger optrekken, de kussens wat lager duwen en lepeltje-lepeltje wegzinken in een raakbare wederzijdsheid; om dan tijdloos enkele ogenblikken later ongeschonden samen te ontwaken, adem aan adem, geur aan geur, lichaam aan lichaam.

20:42 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-07-04

Eén seconde

Er zijn mogelijkheden om het vaak schurende voortschrijden van de tijd vlotjes te laten verlopen. Keep It Simple and Stupid, het KISS-principe. Gewoon alle spontane scheuten snoeien, een leiband rond de nek en alle wegen afsnijden die vanuit een extra gevoeligheid voor signaaltjes in het geconcentreerde blikveld zich aanbieden als kansen op grotere intensiteit. Met alle gevolgen vandien uiteraard. Hogere hoogtes en diepere dieptes. Vermoeiend soms.
 
Mijn vijf (of zes ?) zintuigen zijn echter niet in te tomen. Hoe ik ook probeer om lijnen te trekken, grenzen af te bakenen, planningen op te stellen ... hoe meer ik structureer, hoe groter de krachten worden die zich daartegen lijken te verzetten; het lijkt er zelfs op dat er vanuit de externe omstandigheden extra lokmiddelen ingezet worden die onweerstaanbare ontsnappingsroutes aanwakkeren.
 
Die ondubbelzinnige blik vanavond, zo krachtig dat ik mijn ogen moest afwenden. In enkele flitsen werd een wit energetisch geladen veld opgebouwd. Knetterende duidelijkheid. Had ik één seconde langer blijven kijken, dan zou ik meegesleept zijn in stroom waarvan ik de voltages niet meer zou kunnen beheersen.
 
Vandaag kon ik nog net die ene seconde ontwijken. Wat als morgen mijn uurwerk één seconde achterloopt ?

23:02 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-07-04

Onbekende stemmen

Jaren kan het duren, het stille trekken door de woestijn; het hete zand schroeiend onder de voetzolen en toch verder stappen; alleen in een snijdende strijd naar een onbepaald punt op de horizon, als een eenzame zeiler op een oceaan. Het vaderland platgebrand, bloedverwanten spoorloos. Hoe vaak ben ik niet met de zon op het hoogste punt in het zenith zwetend wakker geworden na een val in een uitzichtloze uitputting ? Waarom ben ik niet blijven liggen en vergaan tot stof en as dat luchtig in de wind eeuwig kon waaien over de eindeloze velden ?
 
Omdat de hoop sterker was dan alle fata morgana's met valse beloften, bedrog en ontgoochelingen. Een ontembare hoop, koppig volgehouden, zonder het vermoeden te kennen of die ene stem ooit nog zou opduiken achter de droogte van de duizendste dode zandheuvel.
 
Vandaag loop ik even op het vochtige gras; het druipt van het zoete groen en klimt als sap langs mijn aderen naar het paleis waar ik mijn dromen had opgeborgen. Enkele woorden waren voldoende ... een reactie op het stilgevallen schreeuwen ... vanuit een echo uit verschillende hoeken van de cirkel die als een onbereikbare grens onaanraakbaar ver weg was teruggetrokken achter een onzichtbare onbereikbaarheid.
 
Bijna met tranen in de ogen luister ik naar die onbekende stemmen die me vandaag dragen.

23:13 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Illusie of gevarenzone

Is het illusie of een naderende gevarenzone ? Stiekem is het als dansen op de glinsteringen van een zijden draadje dat door de ontwakende lentezon schittert tegen de blauwe ochtendhemel. Het is een onhoorbare bries vervuld met een paradox van vlinders en ongrijpbaarheden. En toch lijkt de raakbaarheid ervan niet buiten de grenzen van het vatbare te liggen. Deels verwarrend, deels verwarmend haalt dit iets naar boven wat goed beschermd is gebleven.
 
Ik zwijg en geniet, een beetje ingehouden.

13:00 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Passie en stilte

Vanavond doe ik bijna onmogelijke pogingen om mij nu niet te storten in een vloed van kolkende woorden die als een briesende waterval de passie in mij zouden willen verwoorden, hete luchtstromen die me omhoog trekken in een termiek die ik nauwelijks onder controle krijg; of die nauwelijks hoorbare bries op het spiegelende water waarin fluisterende klanken als poëzie langs de haren strelen; of de warmte in mijn handen die ik niet meer kan delen, de gladde huid die ik mis als taal zonder woorden, het ochtendmoment dat goudgeel gekleurd in die ontwakende seconde een huivering laat vloeien om het besef dat er iemand heel dichtbij is.

Dan kan ik nog slechts zuchten en de dagen dragen zoals ze ongewild aan mij worden aangeboden.


00:34 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-07-04

Kruisende blik

Geef mij maar dat ene moment waarop "zij" ineens ook mijn blik kruist; het woordenloze spel dat vanaf dan telkens weer herbegint, met een onmerkbare glimlach aan beide kanten; dat is een echte vonk en het blijft er misschien bij. Maar het vult de ganse dag met een innerlijk stralende warmte. 
 
 


23:37 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De nachtspiegel

Ach heerlijke nacht, wanneer alle bedrijvigheid stilvalt onder de zwarte sluier van de enige rustige uren van het etmaal ... en tegelijkertijd wordt zoveel duidelijker wat er achter al dat drukke bezigzijn verborgen blijft; de nacht is een spiegel die glashelder in de stilte en eenzaamheid alle maskers afneemt en vreugde en pijn kristalhelder boven al de rest laat klinken. Als een triangel in het orkest.
 
Een goed glas wijn houdt me gezelschap. Even is er een rilling, even heb ik zin me te wentelen in de warme armen van deze geladen momenten, om met mijn blote voeten op het dikke tapijt te gaan staan en de geur op te snuiven van oude sigarenkisten en boenwas; ik laat me bij de hand nemen en geef me over; de eiken trap kraakt wanneer ik naar boven wordt geleid; het bed is groot en een oase van rust en ruimte.

01:04 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-04

Een vreemd soort logica


Wanneer de ochtend weer ineens het lichtblauw licht
ontwakend over straat en stad uitstrijkt,
dan weet ik dat de winter wijkt
en dat weldra weer de merel zingt in mijn gezicht.

De kilte in het landschap zal nu stil en ongemerkt
uit koelte van een lange winterslaap omhoog geheven
in een frêle lentezon versmelten met nieuw leven
totdat het winterijs in roze bloesems is verwerkt.

Een vreemd soort logica verbindt al wat beweegt
en heft uit onze ziel onpeilbaarheid omhoog, 
met zachte kleuren in een harmonieuze boog.

Alsof een zachte bries die niets meer weegt
opnieuw lichtvoetig stappen mogelijk maakt
en kosmosenergie weer vingertoppen raakt.


19:33 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Blog Redesign

Even de design van deze blog aangepast aan de sfeer en de inhoud ...



15:56 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De paradox

Yin-Yang, Maan-Zon, Nacht-Dag, Zwart-Wit, Vrouw-Man ... aantrekken en afstoten, aangetrokken worden en afgestoten worden ... het is zo oud als de mensheid zelf. In alle culturen, hoe oud ook, hoe ver ook, Chinees of Grieks, reeds lang voor onze tijdrekening, heeft deze paradox bestaan. Vandaag is die nog steeds niet opgelost. Waarschijnlijk zal deze paradox nooit opgelost worden. Zoeken naar een oplossing is dus zinloos. Maar zoeken naar toegangspoorten om een sprankeltje inzicht te verwerven, dat is boeiend.



14:31 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |