06-07-04

Een vreemd soort logica


Wanneer de ochtend weer ineens het lichtblauw licht
ontwakend over straat en stad uitstrijkt,
dan weet ik dat de winter wijkt
en dat weldra weer de merel zingt in mijn gezicht.

De kilte in het landschap zal nu stil en ongemerkt
uit koelte van een lange winterslaap omhoog geheven
in een frêle lentezon versmelten met nieuw leven
totdat het winterijs in roze bloesems is verwerkt.

Een vreemd soort logica verbindt al wat beweegt
en heft uit onze ziel onpeilbaarheid omhoog, 
met zachte kleuren in een harmonieuze boog.

Alsof een zachte bries die niets meer weegt
opnieuw lichtvoetig stappen mogelijk maakt
en kosmosenergie weer vingertoppen raakt.


19:33 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.