10-07-04

Onbekende stemmen

Jaren kan het duren, het stille trekken door de woestijn; het hete zand schroeiend onder de voetzolen en toch verder stappen; alleen in een snijdende strijd naar een onbepaald punt op de horizon, als een eenzame zeiler op een oceaan. Het vaderland platgebrand, bloedverwanten spoorloos. Hoe vaak ben ik niet met de zon op het hoogste punt in het zenith zwetend wakker geworden na een val in een uitzichtloze uitputting ? Waarom ben ik niet blijven liggen en vergaan tot stof en as dat luchtig in de wind eeuwig kon waaien over de eindeloze velden ?
 
Omdat de hoop sterker was dan alle fata morgana's met valse beloften, bedrog en ontgoochelingen. Een ontembare hoop, koppig volgehouden, zonder het vermoeden te kennen of die ene stem ooit nog zou opduiken achter de droogte van de duizendste dode zandheuvel.
 
Vandaag loop ik even op het vochtige gras; het druipt van het zoete groen en klimt als sap langs mijn aderen naar het paleis waar ik mijn dromen had opgeborgen. Enkele woorden waren voldoende ... een reactie op het stilgevallen schreeuwen ... vanuit een echo uit verschillende hoeken van de cirkel die als een onbereikbare grens onaanraakbaar ver weg was teruggetrokken achter een onzichtbare onbereikbaarheid.
 
Bijna met tranen in de ogen luister ik naar die onbekende stemmen die me vandaag dragen.

23:13 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dit is genieten! Ronddolen en zoeken ... en dan af en toe die ene blog weer vinden die meer zegt dan vele anderen ... schoonheid, rust, stilte, warmte, koestering ... fijn om er hier van te genieten!

Gepost door: Free my Soul | 11-07-04

mooie blog Ben hier via twinkeltjes blogje beland... wat kan je mooi schrijven echt een heel leuke, rustgevende blog. Xje

Gepost door: g*lover | 11-07-04

De commentaren zijn gesloten.