10-07-04

Passie en stilte

Vanavond doe ik bijna onmogelijke pogingen om mij nu niet te storten in een vloed van kolkende woorden die als een briesende waterval de passie in mij zouden willen verwoorden, hete luchtstromen die me omhoog trekken in een termiek die ik nauwelijks onder controle krijg; of die nauwelijks hoorbare bries op het spiegelende water waarin fluisterende klanken als poëzie langs de haren strelen; of de warmte in mijn handen die ik niet meer kan delen, de gladde huid die ik mis als taal zonder woorden, het ochtendmoment dat goudgeel gekleurd in die ontwakende seconde een huivering laat vloeien om het besef dat er iemand heel dichtbij is.

Dan kan ik nog slechts zuchten en de dagen dragen zoals ze ongewild aan mij worden aangeboden.


00:34 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Taalpuritein Met Nietzsche als taalfiloloog moet het mij toch wel even van het hart.
Beste Peter stijg hoger in uw vlotte verwoording der dingen die zijn, zouden moeten zijn of al waren, maar gebruik bij voorkeur even vlot de juiste woordencombinaties, en vindt (archaïsch maar beter - dus met t!) er desgevallend nieuwe uit. Een paard mag nauwelijks hoorbaar briesen het zal oorverdovend luider klinken dan als een waterval dat doet. Enzovoorts.
Ik vind uw schrijven anders zeer het lezen waard - ik vind het subliem als iemand het dan nog wil schrijven op een medium zo vluchtig als het Internet.
Zie niet om en draaf verder mijn beste!
Pascal M.

Gepost door: pascal michiels | 10-07-04

De commentaren zijn gesloten.