13-07-04

Adem aan adem

Indien mijn klavier het controlecentrum was van het superprogramma dat de werkelijkheid kon sturen, dan zou ik vanavond enkele onbeduidende wijzingen in het wereldbeeld willen aanbrengen. Onbelangrijk voor het voortschrijden van de wereldgeschiedenis, maar een bijna onafwendbare noodzakelijkheid voor een uiterlijk redelijk functionerend individu. Vanavond zou ik ergens willen gaan slapen terwijl het buiten nog licht is, met de rolluiken half dicht, het nachtlampje aan, een kaarsje op de comodekast en een glaasje zoete witte wijn bij de hand; het kussen halfrecht tegen de achtersponde van het bed en het dekbed losjes over de benen; een knuffelavond in pyama, wat pianomuziek van Mozart op de achtergrond, met veel tijd om uren te vertellen, over de kleine en grote dingen, over onbenulligheden en diepe, massieve onderstromen.
 
Als buiten het schemerlicht de dag ongemerkt laat verglijden in de nacht en het natuurlijke geeuwen de gesprekken begint te dempen, dan zouden we het dekbed wat hoger optrekken, de kussens wat lager duwen en lepeltje-lepeltje wegzinken in een raakbare wederzijdsheid; om dan tijdloos enkele ogenblikken later ongeschonden samen te ontwaken, adem aan adem, geur aan geur, lichaam aan lichaam.

20:42 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

* Eindig en toch oneindig!!

Gepost door: Free my Soul | 15-07-04

De commentaren zijn gesloten.