16-07-04

Herkenbaarheid

De Graves Supérieur streelde op het einde de onhoudbaarheid. Ik moest vertrekken. Haar hele uitstraling, haar woorden, haar gebaren, haar figuur, alles aan haar was als zoete witte wijn die als honig met een grandeur haar intrede maakt en het onverwachte ineens weer boven haalt. Nog zo'n avond en ik zou ver boven mijn limiet moeten uitstijgen om me niet gewonnen te geven aan zoveel charme en energie, zoveel temperament en kleur.
 
Er was een herkenbaarheid, een overbrugging van enkele duizenden kilometers, een gemeenschappelijke taal. Er zijn nog zeldzaamheden die onverwacht toch nog de krachten kunnen aanwakkeren die gecremeerd leken in een zomer verdrinkend in wolken en regenbuien.
 
In datzelfde etmaal, enkele uren voordien, werd ik suffig plots klaar wakker. Een onorthodox voorstel, dat al een tijdje vanuit een aantal wisselvallige hoeken van gedaante was veranderd, kreeg nu ineens concreet een definitieve richting. Hoewel er nog wel rekening moet gehouden worden met eventuele wijzigingen in de slingerende stemmingen, lijkt het er nu toch op dat er enkele dagen zijn vastgelegd die niets aan de verbeelding overlaten.
 
Uiteindelijk blijven de vragen. Zijn dit nu de opties die de toekomst gaan bepalen ? Moeten er wel opties genomen worden ? Of mag elke dag opnieuw genoeg hebben aan de intensiteit die ineens verrassend ver boven het gemiddelde kan uitstijgen ? Om dan 's anderendaags weer weg te zakken in de grijze modder van slepende sleur en dove muren ?
 
Het bed zal ook vanavond nog wel veel te ruim zijn, maar de slaap mag me omarmen met alle dromen die vandaag weer eens even werden aangeraakt.


01:32 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.