31-07-04

Volle Maan

Volle Maan vanavond ... het zal wel meewarig klinken, maar de nachten zijn zwaarder met een maan die als volle cirkel boven de horizon stijgt wanneer de zon is verdwenen; onwillekeurig en zonder het te beseffen zijn het telkens weer momenten waarin de loomheid, met een gevoel van tranen die niet willen komen, sterker is dan op andere dagen. Waarschijnlijk is er niemand die dit ooit heeft opgemerkt, ik hou het met beide handen vast zodat het geen kans krijgt om door te breken.
 
De zin om weg te vluchten en mezelf achter te laten is deze dagen sterker dan mijn rationele vermogens om dit te kaderen; en uiteindelijk is zo'n vlucht zinloos want niemand kan zichzelf achterlaten; zelfs in de leegste woestijn is er steeds weer de confrontatie met het eigen-ik. Niet de mooiste, niet diegene die als een voorgevel aan de buitenkant statig en sterk de indruk geeft van een goed gefundeerd bouwwerk. Maar de pure, naakte man, ontdaan van zijn kleren, starend in de spiegel van het oneindige landschap en brandend in de zon.
 
Het zal ook deze keer wel verglijden; zoals de maan; zoals de seizoenen; zoals de jaren en eeuwen. Met een kei in mijn keel en uitgestoken handen sluit ik mijn ogen en zoek naar losse draden die verwijzen naar restanten van mijn dromen ... ik voel slechts het sporadisch spinrag kriskras langs mijn gezicht.

23:09 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-07-04

Voorlopige onafwendbaarheid

Een weekje zonder de permanente zekerheid van het kabeltje waarmee de wereld mijn woonkamer kan binnenvloeien, in de rust van groene bossen en diepe rivieren in het dal; voldoende tijd om nu eens niet met de neus op de jachtige feiten te zitten staren, maar even afstand te nemen en onthaasten zodat de dauwdruppels in het web in de vroege ochtenduren heel zachtjes als kristallen klokjes mogen klinken, terwijl de rest van de wereld nog slaapt.
 
Hoe ik ook zoek naar de rode draad in de losse krabbeltjes die ik gedurende de voorbije week heb genoteerd, het blijft een onsamenhangend geheel. Enkel het voortschrijden van de tijd blijft over, soms krakend langzaam, vooral in de lege avonduren. En toch zijn er de grote dromen, "verbinding" bijvoorbeeld, intimalia, vingertoppen, warmte, oog in oog, verwondering, energetische ontladingen met wolzachte rust nadien.
 
Maar dan is er elke morgen weer dat zware ontwaken, nog moe van de voorbije nacht; grijze sleepschaduwen als een sluier over de wakkere wereld. Is het blijven hopen tegen beter weten in of zal het toeval, dat zich in de tussenlaag wringt tussen droom en werkelijkheid, toch nog voor een golvende verrassing zorgen ? Zal serendipiteit in de werkelijkheid van elke dag een omslag vinden die de kurk uit de fles draait en de wijn volrijp weer in het glas laat golven, rijk aan donkerrood geconcentreerd fruit en kreupelhout ?
 
Ik omarm maar weer eens de nacht als mijn liefste vijand, bondgenoot in voorlopige onafwendbaarheid.

01:48 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-07-04

vakantie

tot zaterdag 23 juli ... een weekje weg ...
 
maar ik neem wel een notaboekje mee, als er even inspiratie is ...

17:40 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Herkenbaarheid

De Graves Supérieur streelde op het einde de onhoudbaarheid. Ik moest vertrekken. Haar hele uitstraling, haar woorden, haar gebaren, haar figuur, alles aan haar was als zoete witte wijn die als honig met een grandeur haar intrede maakt en het onverwachte ineens weer boven haalt. Nog zo'n avond en ik zou ver boven mijn limiet moeten uitstijgen om me niet gewonnen te geven aan zoveel charme en energie, zoveel temperament en kleur.
 
Er was een herkenbaarheid, een overbrugging van enkele duizenden kilometers, een gemeenschappelijke taal. Er zijn nog zeldzaamheden die onverwacht toch nog de krachten kunnen aanwakkeren die gecremeerd leken in een zomer verdrinkend in wolken en regenbuien.
 
In datzelfde etmaal, enkele uren voordien, werd ik suffig plots klaar wakker. Een onorthodox voorstel, dat al een tijdje vanuit een aantal wisselvallige hoeken van gedaante was veranderd, kreeg nu ineens concreet een definitieve richting. Hoewel er nog wel rekening moet gehouden worden met eventuele wijzigingen in de slingerende stemmingen, lijkt het er nu toch op dat er enkele dagen zijn vastgelegd die niets aan de verbeelding overlaten.
 
Uiteindelijk blijven de vragen. Zijn dit nu de opties die de toekomst gaan bepalen ? Moeten er wel opties genomen worden ? Of mag elke dag opnieuw genoeg hebben aan de intensiteit die ineens verrassend ver boven het gemiddelde kan uitstijgen ? Om dan 's anderendaags weer weg te zakken in de grijze modder van slepende sleur en dove muren ?
 
Het bed zal ook vanavond nog wel veel te ruim zijn, maar de slaap mag me omarmen met alle dromen die vandaag weer eens even werden aangeraakt.


01:32 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-07-04

Adem aan adem

Indien mijn klavier het controlecentrum was van het superprogramma dat de werkelijkheid kon sturen, dan zou ik vanavond enkele onbeduidende wijzingen in het wereldbeeld willen aanbrengen. Onbelangrijk voor het voortschrijden van de wereldgeschiedenis, maar een bijna onafwendbare noodzakelijkheid voor een uiterlijk redelijk functionerend individu. Vanavond zou ik ergens willen gaan slapen terwijl het buiten nog licht is, met de rolluiken half dicht, het nachtlampje aan, een kaarsje op de comodekast en een glaasje zoete witte wijn bij de hand; het kussen halfrecht tegen de achtersponde van het bed en het dekbed losjes over de benen; een knuffelavond in pyama, wat pianomuziek van Mozart op de achtergrond, met veel tijd om uren te vertellen, over de kleine en grote dingen, over onbenulligheden en diepe, massieve onderstromen.
 
Als buiten het schemerlicht de dag ongemerkt laat verglijden in de nacht en het natuurlijke geeuwen de gesprekken begint te dempen, dan zouden we het dekbed wat hoger optrekken, de kussens wat lager duwen en lepeltje-lepeltje wegzinken in een raakbare wederzijdsheid; om dan tijdloos enkele ogenblikken later ongeschonden samen te ontwaken, adem aan adem, geur aan geur, lichaam aan lichaam.

20:42 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-07-04

Eén seconde

Er zijn mogelijkheden om het vaak schurende voortschrijden van de tijd vlotjes te laten verlopen. Keep It Simple and Stupid, het KISS-principe. Gewoon alle spontane scheuten snoeien, een leiband rond de nek en alle wegen afsnijden die vanuit een extra gevoeligheid voor signaaltjes in het geconcentreerde blikveld zich aanbieden als kansen op grotere intensiteit. Met alle gevolgen vandien uiteraard. Hogere hoogtes en diepere dieptes. Vermoeiend soms.
 
Mijn vijf (of zes ?) zintuigen zijn echter niet in te tomen. Hoe ik ook probeer om lijnen te trekken, grenzen af te bakenen, planningen op te stellen ... hoe meer ik structureer, hoe groter de krachten worden die zich daartegen lijken te verzetten; het lijkt er zelfs op dat er vanuit de externe omstandigheden extra lokmiddelen ingezet worden die onweerstaanbare ontsnappingsroutes aanwakkeren.
 
Die ondubbelzinnige blik vanavond, zo krachtig dat ik mijn ogen moest afwenden. In enkele flitsen werd een wit energetisch geladen veld opgebouwd. Knetterende duidelijkheid. Had ik één seconde langer blijven kijken, dan zou ik meegesleept zijn in stroom waarvan ik de voltages niet meer zou kunnen beheersen.
 
Vandaag kon ik nog net die ene seconde ontwijken. Wat als morgen mijn uurwerk één seconde achterloopt ?

23:02 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-07-04

Onbekende stemmen

Jaren kan het duren, het stille trekken door de woestijn; het hete zand schroeiend onder de voetzolen en toch verder stappen; alleen in een snijdende strijd naar een onbepaald punt op de horizon, als een eenzame zeiler op een oceaan. Het vaderland platgebrand, bloedverwanten spoorloos. Hoe vaak ben ik niet met de zon op het hoogste punt in het zenith zwetend wakker geworden na een val in een uitzichtloze uitputting ? Waarom ben ik niet blijven liggen en vergaan tot stof en as dat luchtig in de wind eeuwig kon waaien over de eindeloze velden ?
 
Omdat de hoop sterker was dan alle fata morgana's met valse beloften, bedrog en ontgoochelingen. Een ontembare hoop, koppig volgehouden, zonder het vermoeden te kennen of die ene stem ooit nog zou opduiken achter de droogte van de duizendste dode zandheuvel.
 
Vandaag loop ik even op het vochtige gras; het druipt van het zoete groen en klimt als sap langs mijn aderen naar het paleis waar ik mijn dromen had opgeborgen. Enkele woorden waren voldoende ... een reactie op het stilgevallen schreeuwen ... vanuit een echo uit verschillende hoeken van de cirkel die als een onbereikbare grens onaanraakbaar ver weg was teruggetrokken achter een onzichtbare onbereikbaarheid.
 
Bijna met tranen in de ogen luister ik naar die onbekende stemmen die me vandaag dragen.

23:13 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Illusie of gevarenzone

Is het illusie of een naderende gevarenzone ? Stiekem is het als dansen op de glinsteringen van een zijden draadje dat door de ontwakende lentezon schittert tegen de blauwe ochtendhemel. Het is een onhoorbare bries vervuld met een paradox van vlinders en ongrijpbaarheden. En toch lijkt de raakbaarheid ervan niet buiten de grenzen van het vatbare te liggen. Deels verwarrend, deels verwarmend haalt dit iets naar boven wat goed beschermd is gebleven.
 
Ik zwijg en geniet, een beetje ingehouden.

13:00 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Passie en stilte

Vanavond doe ik bijna onmogelijke pogingen om mij nu niet te storten in een vloed van kolkende woorden die als een briesende waterval de passie in mij zouden willen verwoorden, hete luchtstromen die me omhoog trekken in een termiek die ik nauwelijks onder controle krijg; of die nauwelijks hoorbare bries op het spiegelende water waarin fluisterende klanken als poëzie langs de haren strelen; of de warmte in mijn handen die ik niet meer kan delen, de gladde huid die ik mis als taal zonder woorden, het ochtendmoment dat goudgeel gekleurd in die ontwakende seconde een huivering laat vloeien om het besef dat er iemand heel dichtbij is.

Dan kan ik nog slechts zuchten en de dagen dragen zoals ze ongewild aan mij worden aangeboden.


00:34 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-07-04

Kruisende blik

Geef mij maar dat ene moment waarop "zij" ineens ook mijn blik kruist; het woordenloze spel dat vanaf dan telkens weer herbegint, met een onmerkbare glimlach aan beide kanten; dat is een echte vonk en het blijft er misschien bij. Maar het vult de ganse dag met een innerlijk stralende warmte. 
 
 


23:37 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De nachtspiegel

Ach heerlijke nacht, wanneer alle bedrijvigheid stilvalt onder de zwarte sluier van de enige rustige uren van het etmaal ... en tegelijkertijd wordt zoveel duidelijker wat er achter al dat drukke bezigzijn verborgen blijft; de nacht is een spiegel die glashelder in de stilte en eenzaamheid alle maskers afneemt en vreugde en pijn kristalhelder boven al de rest laat klinken. Als een triangel in het orkest.
 
Een goed glas wijn houdt me gezelschap. Even is er een rilling, even heb ik zin me te wentelen in de warme armen van deze geladen momenten, om met mijn blote voeten op het dikke tapijt te gaan staan en de geur op te snuiven van oude sigarenkisten en boenwas; ik laat me bij de hand nemen en geef me over; de eiken trap kraakt wanneer ik naar boven wordt geleid; het bed is groot en een oase van rust en ruimte.

01:04 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-04

Een vreemd soort logica


Wanneer de ochtend weer ineens het lichtblauw licht
ontwakend over straat en stad uitstrijkt,
dan weet ik dat de winter wijkt
en dat weldra weer de merel zingt in mijn gezicht.

De kilte in het landschap zal nu stil en ongemerkt
uit koelte van een lange winterslaap omhoog geheven
in een frêle lentezon versmelten met nieuw leven
totdat het winterijs in roze bloesems is verwerkt.

Een vreemd soort logica verbindt al wat beweegt
en heft uit onze ziel onpeilbaarheid omhoog, 
met zachte kleuren in een harmonieuze boog.

Alsof een zachte bries die niets meer weegt
opnieuw lichtvoetig stappen mogelijk maakt
en kosmosenergie weer vingertoppen raakt.


19:33 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Blog Redesign

Even de design van deze blog aangepast aan de sfeer en de inhoud ...



15:56 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De paradox

Yin-Yang, Maan-Zon, Nacht-Dag, Zwart-Wit, Vrouw-Man ... aantrekken en afstoten, aangetrokken worden en afgestoten worden ... het is zo oud als de mensheid zelf. In alle culturen, hoe oud ook, hoe ver ook, Chinees of Grieks, reeds lang voor onze tijdrekening, heeft deze paradox bestaan. Vandaag is die nog steeds niet opgelost. Waarschijnlijk zal deze paradox nooit opgelost worden. Zoeken naar een oplossing is dus zinloos. Maar zoeken naar toegangspoorten om een sprankeltje inzicht te verwerven, dat is boeiend.



14:31 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |