15-08-04

Asymetrie

De muziek vult de leegte vanavond terwijl de concentratie hoge toppen scheert; het glas wijn (een Corbières) valt beter mee dan verwacht, nochtans uit een fles met schroefdop, een nieuwe trend die meer navolging zou mogen krijgen. Het is wat tegenstrijdig, maar vanavond vind ik het best aardig om eens zonder pottenkijkers mijn zin te kunnen doen. Het is al na middernacht.
 
Het gesprek van gisteren blijft nagonzen. Gutsende regen verplichtte ons een gezellige bistro binnen te vluchten; het exotisch lenteslaatje was er voortreffelijk. Met een glaasje witte wijn van het huis en met een groot perspectief van tijd vervaagde de ruimte rondom ons; ik heb niemand anders gehoord of gezien; enkel mijn gesprekspartner die met aantrekkelijke energie deze keer bij het onderwerp bleef en die samen met mij eens grondig kon doorbomen, tot het bot.
 
Over controle en loslaten, vasthouden en asymetrie in relaties; met onthullende voorbeelden uit het verleden. Over het versmachtende van jaloezie en de zwaarte van de rugzak die het verleden op iemands rug kan laden. "Voor mezelf kan ik best wel wat grenzen verleggen, maar voor mijn partner zou ik dezelfde grenzen niet kunnen accepteren ..." zo'n uitspraak, dat is natuurlijk het vuur aan de lont steken!
 
Moet een relatie symmetrisch zijn ? Of kan enige asymetrie aanvaard worden ? Het antwoord is niet eenduidig. In een relatie zijn twee individuen betrokken, dus twee tempramenten en twee karakters ... het aanvoelen van grenzen zal daardoor ook wel verschillend zijn. Maar betekent dit ook dat de ene partner ruimer moet zijn in zijn of haar "verdraagzaamheid" terwijl hij of zij zelf in een beknopter kader wordt gedrukt ? Pas wanneer we probeerden om dat met concrete voorbeelden vorm te geven, werd het duidelijk dat hier andere mechanismen naar boven komen. "Contole", daar lijkt het rond te draaien. Wat men zelf onderneemt, valt binnen het controleerbare, maar wat de parnter uitspookt, valt in het ongrijpbare gebied van paniek en nefaste scenario's.
 
Kunnen loslaten en empatisch naar elkaar kijken om tijdig signalen op te vangen ... het is niet echt een antwoord maar het is waarschijnlijk wel een sleutel om diepte en vrede te vinden in een relatie. Maar het laatste woord is hierover niet gezegd. Is er wel een laatste woord ? Of blijft het uiteindelijk toch een mysterie waarin vertrouwen en geloof in elkaar al de rest kan overbruggen ?
 
Het blijft een ontoetsbaar aftasten.
 

00:42 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.