17-08-04

Wazig warm

Dwarrelen in rookdruppeltjes
langs de winderige ruis
van een verleden nooit thuis
en toch dromen, blijvend zachtjes.
 
Wat wazig warm waren we
in het sluimerende duister
en je zucht terwijl ik fluister
langs je dijen, neem me.
 
Zo heb ik leren zwijgen,
ademloos drinkend van jouw beeld
dat ik niet meer scherp kan krijgen.
 
Je naakte stem kleeft nog aan mijn huid;
klam nu van de lege nacht, vergeeld,
glijd ik moeizaam onderuit.

02:11 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

* Erg mooi!

Gepost door: Free my Soul | 18-08-04

** sensueel en aards
mooi
Doet me beseffen dat ik het dichten mis.

Gepost door: Godess A | 18-08-04

nice poem en ik als toevallige bezoeker heb de eer je 2000ste bezoeker te zijn! groetjes

Gepost door: g*lover | 20-08-04

Fuck ! Heb jij dit écht zelf geschreven ? Dit is wellicht het eerste zelfgeschreven gedicht dat wij op de blogs tegenkomen dat het amateurniveau ontstijgt. Gefeliciteerd !



Gepost door: spijkerhard | 11-09-04

De commentaren zijn gesloten.