17-08-04

Wazig warm

Dwarrelen in rookdruppeltjes
langs de winderige ruis
van een verleden nooit thuis
en toch dromen, blijvend zachtjes.
 
Wat wazig warm waren we
in het sluimerende duister
en je zucht terwijl ik fluister
langs je dijen, neem me.
 
Zo heb ik leren zwijgen,
ademloos drinkend van jouw beeld
dat ik niet meer scherp kan krijgen.
 
Je naakte stem kleeft nog aan mijn huid;
klam nu van de lege nacht, vergeeld,
glijd ik moeizaam onderuit.

02:11 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-08-04

Asymetrie

De muziek vult de leegte vanavond terwijl de concentratie hoge toppen scheert; het glas wijn (een Corbières) valt beter mee dan verwacht, nochtans uit een fles met schroefdop, een nieuwe trend die meer navolging zou mogen krijgen. Het is wat tegenstrijdig, maar vanavond vind ik het best aardig om eens zonder pottenkijkers mijn zin te kunnen doen. Het is al na middernacht.
 
Het gesprek van gisteren blijft nagonzen. Gutsende regen verplichtte ons een gezellige bistro binnen te vluchten; het exotisch lenteslaatje was er voortreffelijk. Met een glaasje witte wijn van het huis en met een groot perspectief van tijd vervaagde de ruimte rondom ons; ik heb niemand anders gehoord of gezien; enkel mijn gesprekspartner die met aantrekkelijke energie deze keer bij het onderwerp bleef en die samen met mij eens grondig kon doorbomen, tot het bot.
 
Over controle en loslaten, vasthouden en asymetrie in relaties; met onthullende voorbeelden uit het verleden. Over het versmachtende van jaloezie en de zwaarte van de rugzak die het verleden op iemands rug kan laden. "Voor mezelf kan ik best wel wat grenzen verleggen, maar voor mijn partner zou ik dezelfde grenzen niet kunnen accepteren ..." zo'n uitspraak, dat is natuurlijk het vuur aan de lont steken!
 
Moet een relatie symmetrisch zijn ? Of kan enige asymetrie aanvaard worden ? Het antwoord is niet eenduidig. In een relatie zijn twee individuen betrokken, dus twee tempramenten en twee karakters ... het aanvoelen van grenzen zal daardoor ook wel verschillend zijn. Maar betekent dit ook dat de ene partner ruimer moet zijn in zijn of haar "verdraagzaamheid" terwijl hij of zij zelf in een beknopter kader wordt gedrukt ? Pas wanneer we probeerden om dat met concrete voorbeelden vorm te geven, werd het duidelijk dat hier andere mechanismen naar boven komen. "Contole", daar lijkt het rond te draaien. Wat men zelf onderneemt, valt binnen het controleerbare, maar wat de parnter uitspookt, valt in het ongrijpbare gebied van paniek en nefaste scenario's.
 
Kunnen loslaten en empatisch naar elkaar kijken om tijdig signalen op te vangen ... het is niet echt een antwoord maar het is waarschijnlijk wel een sleutel om diepte en vrede te vinden in een relatie. Maar het laatste woord is hierover niet gezegd. Is er wel een laatste woord ? Of blijft het uiteindelijk toch een mysterie waarin vertrouwen en geloof in elkaar al de rest kan overbruggen ?
 
Het blijft een ontoetsbaar aftasten.
 

00:42 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-04

Het vijfde element

Als het water troosteloos tot stilstand komt en in zichzelf terugkeert,
verwelkt en droefgeestig verder drijft op een vastgeslibte onderlaag ...
Als de aarde kaal en woest de graankorrel verbant
en ruig en rotsig onherbergzaam is geworden ...
Als de lucht verdunt en het ademen verschraalt tot reutelen,
de borstkas ingedrukt, met droge tong en dichtgeknepen ogen ...
Als het vuur na 't smeulen zwijgt en 't laatste sliertje rook verdwijnt
tussen de droge takken van hoge, dode bomen ...
Dan trekt de tijd een streep door al wat was en komen zal,
dan daalt het licht en wacht de kosmos op de oereindknal
die als een witte ruis tot scheppingserwt weer implodeert.
 
Met een zachte bries en rimpels op het water,
werd de aarde warmer
en in mijn vingertoppen tintelingen;
opgetild onzichtbaar in een ademende ochtend
gloeide vurig weer de warme huid.
 
 

23:59 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-04

De verbinding

Ze bestaat, de verbinding. Vanavond nog een sms van haar gekregen. Zacht van uitstraling is ze, met donkere ogen achter een brilletje dat haar wel staat. Lang donker haar, vooral 's avonds draagt ze het los; of ten minste als ik bij haar op bezoek ga. Dan zitten we naast elkaar in een zetel voor drie. Met zicht op een boekenkast en een geïmproviseerd tafeltje om ons glas wijn op te zetten. Eenvoudig is ze, op het eerste zicht althans. Complex, boeiend, fascinerend blijkt ze te zijn voor wie haar wat langer kent.
 
We vallen elkaar nooit in de rede. Rust straalt ze uit. Als mij iets hoog zit, dan kan ik naar haar, dan kan ik me even laten gaan, in een stortvloed van woorden, niet zo vloeiend zoals ik normaal praat, maar vaak wat verward, omdat het mag bij haar. Ook zij kan haar zorgen met mij delen, haar verrassingen in het leven.
 
Knap is ze, reeds op het eerste zicht, maar nog veel meer na een tijdje. Tot elf uur 's avonds of uitzonderlijk tot middernacht blijf ik. Dan keer ik terug. Na een korte, intense, warme en welgemeende knuffel. Altijd wel weer een beetje rustig geworden, gevoed, nieuwe energie, toch voor een tijdje.
 
De verbinding is er. Puur en krachtig. Maar op een andere manier als tussen haar en haar levensvriend.
 
 
 
 

00:16 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |