11-09-04

Echo in de verte

Ergens ver weg klinkt nog de echo ... een aanbod dat ik met één woord kon aannemen en de ondraaglijke zachtheid van een lichte hand zou de dageraad in een warme gaas gewikkeld hebben. En toch, leren we niet van het verleden ?
 
De nazomer lonkte te verleidelijk, bovenop het muurtje aan de waterkant, in tegenlicht, wapperend tot ver boven de knie. De zachte olie stond klaar, het donzige deken gespreid en de nacht zou zwoel en warm blijven. Wie kan op zo'n moment de uitgestoken hand weigeren ?
 
Soms lijkt de zoetheid van het nu zo sterk dat we de echo van het verleden zouden vergeten; de korte roes, die morgenvroeg weer wegzinkt in het grijs van een gewicht dat weer dagen en weken blijft wegen.
 
"Missing is better than loving", een vreemde echo uit het nu.
 
Welke weg is de juiste ?
 
 

22:53 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-09-04

Een beetje meer

Het lijkt wel lente ! Ergens in de verte herken ik het gevoel van de maand maart, een vibratie van lentekriebels vloeit ergens door mijn lijf zonder dat ik het onder controle krijg. Licht zwoele gedachten fleuren deze nazomer op en de zin om "een stapje in de wereld te zetten" is lichtelijk ontembaar. Mijn vingers kriebelen en het straatbeeld wordt deze dagen eveneens in deze zin gekleurd. In zomerse gebruinde tinten wordt een uitnodiging gestuurd die niet onopgemerkt hoeft voorbij te gaan. Stiekem moet ik bekennen dat ik tot die klasse behoor die niet echt valt voor de beenderige anorexia modellen op reklamepanelen. Het mag een beetje meer zijn en het is telkens weer met heimelijke vreugdekreetjes dat ik ingehouden "my goodness" prevel wanneer blijkt dat er vandaag veel minder scrupules bestaan om wat een beetje ronder is, ook te etaleren.
 
Vanavond misschien nog even een avondwandelingetje maken langs de mooiste hoekjes van mijn geliefde stad en ergens op een strategisch plekje een glaasje witte wijn gaan drinken ? Yes !

20:32 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-09-04

Sensueel zintuigelijk

Elke seconde duurt even lang maar de intensiteit varieert in de loop van de tijd. Vanavond haal ik even adem na een hectische week. Daar hoort een goede fles wijn bij, enkele kaarsjes en degelijke sfeermuziek waarvan het volume zelfs op dit uur even mag bijgedraaid worden.
 
Een kat in de hoek drijven en dan gaan dreigen, dat is om klauwen vragen. Want dan kunnen er ineens wel uitwegen gevonden worden die buiten alle verbeeldingsgrenzen lagen; met als gevolg dat het leven van elke dag er ineens heel anders gaat uitzien; het zal er niet rustiger op worden, maar het is een intensiteit die doordringt tot het bot van het been en laat voelen dat het mogelijk is in één leven de tijd dubbel zo intens te beleven.
 
De fles wijn verrast me op een sensuele wijze, een Vacqueras van 2000.
 
in de neus een mengeling van vers geboend hout ergens in een renaissance kasteel, met vooral veel bleke parket en veel licht; maar ook het beest in deze wijn laat zich reeds in de neus opmerken, veeleer als een veulen dat nog naar de moeder ruikt, jong en vol uitbarstende energie; en daarna een specie van zwarte bessen konfituur uitdovend op het vuur na uren koken, een cassissoepje met vleugjes net nat geregend loofhout dat reeds begint te drogen met de zon die weer verschijnt, aarde en varens en vers gesneden grof brood.
 
en dan, eerst stilte in de mond, het weke ontwaken van een spectrum, steeds rijker en gloeiender, complexer en voller; de stevige, mooi versmolten stevige tannines vormen de ruggengraat van een spel dat als een danstoneel permanent van decor verandert, eerst de zwarte bessen, dan de cassis, in boogvorm gespannen boven fijne zuren die discreet in de verte blijven en alle kansen geven aan de moelleux die zich rijkelijk laat glijden van links naar rechts zonder ook maar één moment te zwaar te worden; retronasaal eindigt het feest in een alcoholtoets die warm het hout met zich meevoert in een afdronk die blijft duren en duren ...
 
Even voel ik hoe mijn handen intussen warm aanvoelen en verwijzen naar één van de wentelende rode draden die doorheen de voorbije weken geweven zijn. Het is trouwens opvallend hoeveel spinnen en webben er dit jaar in de bossen te zien zijn; wie zich nu in de nachtelijke uren waagt aan een tochtje door het bos, zal omwikkeld worden door het spinrag van kruisspinnen die ijverig alle doorgangen dichtgeweven hebben.
 
Als een mummie omwonden in een woud dat dichtgroeit van onzichtbare draden die de adem afsnijden ... dat is de keerzijde van een dubbele intensiteit, maar het glas wijn van vanavond kon me even opheffen tot ver boven het kruipende gedierte. Morgen zal de dag weer te kort zijn, maar als ik af en toe eens kan opstijgen in het sensueel zintuigelijke, dan wil ik er voor gaan, seconde na seconde.

01:00 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |