23-02-05

Muziekmomenten

Ik voel me als een rijke nomade in de woestijn, in een luxueuze tent; een ervaring die sporen begint te vertonen van iets wat dieper ligt, de ontroerende ontdekking van de aanraking aan dat broze membraan dat rond een breekbaarheid gespannen was; een beweging die rimpelend over water iets aanstoot dat op een natuurlijke manier verder gedijt, een groeien in licht en warmte en daardoor kiemkracht ervaren als een verborgen bron van waaruit leven begint te stromen langs onbetreden paden en heuvels.

Het is een fris gevoel dat bovenop een latente traagheid stroomt. Uiteindelijk blijft het moeilijk om het te verwoorden maar het blijkt onstuitbaar te zijn, ik kan er niet over zwijgen, omdat het spontaan naar buiten welt en omdat het aan mijn huid is gaan kleven als een laag die me bescherming geeft en die me tegelijkertijd een grote ontvankelijkheid schenkt voor al wat mooi is, als we er maar voor open staan. Een onderdrukt gevoel van relativiteit krijgt ruimte nu en kan zich in alle richtingen bewegen. De toegang tot deze nieuwe wereld is smal maar het uitzicht achter de doorgang is zo wijds en vredig dat ik smeltend verlang naar de zonsondergang waarbij ik me gedragen voel door een groter geheel dat de beperktheden van korte flitsen ver overstijgt.

Bijna zou ik geneigd zijn te erkennen dat het idee alleen al te weten dat ik mag binnentreden in een nieuwe ruimte, voldoende is om mijn dagen met lichte tred verder te zetten. Tegelijkertijd beseffend dat dit idee langzaam zou verdrogen indien het puur idee zou blijven. Wetend echter dat in de ontmoeting een onderlaag in beweging komt die in het moment van een wederzijdse blik, in de aanraking van vingers, in de taal van de huid, in het woordenloos samenzijn, in het zingen op dezelfde golflengte een verruiming en een concretisering doet ontstaan van de gedachten die gedurende zoveel dagen uitkijken naar die momenten.

 


00:39 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

* Heel soms is de wetenschap van iets moois juist datgene wat de schoonheid ervan in stand houdt ...

Gepost door: Free my Soul | 23-02-05

. Wat kan je het toch prachtig beschrijven... En dat op de tonen van de muziek uit Amélie Poulain die hier door de kamer zweven. Heerlijk.
Ik herken het en het brengt me er weer dichter bij, nu ik al een tijdje het zicht erop verloren lijk te hebben.

Gepost door: Twinkeltje | 23-02-05

liederlijk landleven ik treedt twinkiewinkie bij....ik herken de gedachten en emoties in je stukje, de melancholie n het verlangen naar de droom
cms

Gepost door: CMS | 23-02-05

Stokje Je kreeg van mij een stokje :-)

Gepost door: Doornroosje | 14-03-05

De commentaren zijn gesloten.