08-10-05

Het verlangen

Daar waar aardse en hemelse krachten elkaar raken, snijdt de horizon door het vlak van tijd en ruimte. Afstanden krullen zich rond elkaar tot een nulpunt in een lange tunnel met licht aan het einde, imaginair. De tocht in potdove stilte is lang en ondraaglijk eenzaam. Het is geen vechten meer tegen een energieloze uitputting maar een slepend uitdoven dat niet wil eindigen.
 
Al is de wil van staal, "het verlangen" laat zich niet beheersen. Het duikt op wanneer de ademhaling tot rust is gekomen en alle parameters wijzen op een stilstaand oppervlak aan de bovenkant van het water. Maar het monster dat ergens in de oergronden grommend in zichzelf lag te wachten, zal hoe dan ook uitbreken. Er is geen ontkomen aan. Tenzij ontsnappen aan tijd en ruimte en eeuwig in de tunnels blijven rondzwerven.
 
"Het verlangen" kan maar beter niet meer genegeerd worden. Maar dan moet het een plaats toegewezen krijgen. Ik kan dan mijn ogen niet meer afwenden en ik weet dat ik in mijn stalen verdediging een gat heb dat ik niet gedicht krijg.
 
Wie ook of waar ook, zoen me en ik ben verloren.

03:00 Gepost door Peter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.